เมื่อวานเป็นวันครู
ฉันคิดถึงครู
ตัวฉันเองก็เป็นครู
ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันผ่านวันครูมาได้อย่างไร
+++++++++++++++++++++++
ตอนนี้ก็ได้แต่กลัดกลุ้ม
สิ่งที่เป็นอยู่มันไม่ได้ดังใจคิดเอาซะเลย
เคยบอกกับตัวเองเอาไว้แล้วว่า
คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก
เด็กก็คือเด็ก เราต้องยอมรับความจริง
ไม่ใช่ว่าเราเป็นคนดีไปเสียทุกอย่าง
เพียงแต่เราอยากให้คนของเราเป็นคนดี
หากพวกเค้าไม่พอใจเรา
ทำไมเค้าไม่บอกกับเราตรงๆ
การบอกคนที่เป็นผู้ใหญ่กว่า
มันมีอะไรดีขึ้นมาหรือ?
ในขณะที่เราอยู่กับพวกเค้าด้วยกันแท้ๆ
ทำไมกลับไม่ไว้ใจเรา
ทำไมเค้ากลับไม่ปรึกษาหารือเรา
หรือแม้แต่จะประเมินเรากับตัวของเราเอง
++++++++++++++++++++++++
บอกตรงๆ ว่ามันทำให้ท้อใจมาก
จากเดินๆ อยู่ รู้สึกเซๆ รู้สึกชาๆ
ก็ไม่รู้จะมองหน้ายังไง
ไม่รู้จะทำยังไง
ในเมื่อคำว่า
"วิธีการสอน" น่ะ..มันไม่ถูกใจ
"การบ้าน"..น่ะ มันไม่ถูกวิธี
ในขณะที่"คะแนน" น่ะเป็นที่ต้องการ
++++++++++++++++++++++++++
สิ่งที่พวกเค้าคิด....
เค้าคิดว่า
- ฉันอคติกับคนเรียนไม่เก่ง
- ฉันชอบสอนคนเก่งๆ
- ฉันสั่งงานเยอะ แต่ไม่อธิบาย
- ฉันให้เค้าสอบเยอะไป ไม่มีเวลาอ่านหนังสือ
- ฉันเป็นคนที่อธิบายไม่เป็น ทำให้เค้าไม่รู้เรื่อง
- ฉันไม่มีวิธีการสอนที่ทำให้เค้าเข้าใจมากกว่านี้
และ....ฯลฯ.....กว่าร้อยเหตุผล
.
.
เมื่อเหตุผลอันมากมายรุมเข้ามาเช่นนี้
ฉันก็เลยชักจะไม่แน่ใจเสียแล้วว่า
ฉันมีความเป็นครูจริงๆ อยู่ในตัวหรือเปล่า
ฉันคิดว่าฉันทำทุกอย่างตรงข้ามกับที่เค้าอ้างถึงอยู่เสมอ
.
.
อยากได้เกรด 4 แต่ไม่ขยัน
ไม่เคยทบทวน ไม่เคยท่องศัพท์
เวลาเรียนในห้อง..ถามอะไรไปจึงตอบไม่ได้
.
อยากได้เกรด 4 แต่หัวช้า
ก็เลยคิดว่าเราอคติสอนแต่คนเก่ง
ก็เลยไม่อยากจะเรียนแล้ว หมดความตั้งใจ
แต่เมื่อไม่พยายาม มันก็ยิ่งช้าไปกันใหญ่
.
อยากได้เกรด 4 แต่ไม่เคยส่งงาน
เพราะเค้าคิดว่างานแต่ละชิ้นมันหนักเกินไป
ทั้งที่จริงๆ มันก็อยู่แต่ในสิ่งที่สอนไปทั้งหมด
(ก็เค้าคิดว่าเราอคติสอนแต่คนเก่งไง)
.
อยากได้เกรด 4 แต่เข้าเรียนช้า
พอเข้ามา...งานที่สั่งก็อธิบายไปหมดแล้ว
ก็ทำไม่ได้..และไม่รู้เรื่อง
พวกเค้าจึงคิดว่าฉันสอนแต่คนเก่งๆ
.
อยากได้เกรด 4 แต่มัวลอกงานเพื่อนส่ง
แล้วเมื่อไหร่จะเข้าใจ ก็ด้วยเหตุผลที่ไม่เข้าใจนี่แหล่ะ
เลยต้องลอกเพื่อนทุกครั้งไป ผลสุดท้ายก็ทำสอบไม่ได้
.
จริงอยู่ คนเรามีเหตุผลที่ไม่พอใจกันได้
แต่ไม่เข้าใจ..ทำไมไม่บอกกันตรงๆ
คนสอนน่ะคือฉัน..ไม่ใช่ผู้หลักผู้ใหญ่
บอกกันตรงๆ คงไม่ถึงกับตายหรือได้เกรด 0 หรอก
เพราะฉันไม่ใช่คนที่อคติกับใครจริงๆ
เพราะฉันไม่ใช่คนที่ชอบสอนแต่คนเก่งจริงๆ คนไม่เก่งฉันชอบสอนมากกว่าอีก
เพราะฉันไม่ใช่คนที่สั่งงานโดยไม่มีเหตุผล เหตุผลของฉันคืออยากให้เรียนแล้วเข้าใจ
เพราะฉันไม่ใช่คนบ้า....เอ หรือเป็นคนบ้าที่ชอบมานั่งตรวจการบ้านของพวกเค้าเยอะๆ
เพราะฉันไม่ใช่ผู้วิเศษ...ที่จะเนรมิตสิ่งของที่จะช่วยให้พวกเค้าเข้าใจได้ตลอดเวลา
ฉันก็มีเพียงแค่ ตำรา...ความรู้ในหัวสมอง...และสื่อการสอนที่คิดว่าจะทำให้พวกเค้าเข้าใจด้วยมือของฉันเอง
.
.
แค่นี้เอง....ความเป็นครูของฉัน ประสบการณ์ของฉัน
อาจทำให้ประสิทธิภาพของการเรียนด้อยค่าลงอย่างที่พวกเค้าคิด
อาจทำให้พวกเค้าไม่เคารพ ไม่นับถือ น่าเบื่อในคาบเรียน
.
แต่ความมุ่งมั่นและตั้งใจของฉันต่างหาก...ที่มันสวนทางกัน
.
.
ฉันก็ได้แต่ภาวนาว่า สักวันนึง พวกเค้าจะเข้าใจฉัน
ว่าที่ฉันทำไม่ได้แฝงความอคติแต่อย่างใด
แต่ที่ฉันทำไปทุกๆ อย่างนั้นตั้งมั่นอยู่บนความจริงใจ
ไม่เคยเปลี่ยนแปลง....
.
.
ฉันคิดถึงคุณครู
ฉันอยากจะเป็นครูที่ดี
สักวันนึง
ฉันจะเป็นครูที่ดีให้ได้ค่ะ
.
.
ปล่อยวาง...เพลย์กราวน์
เป็นห่วงครูทางภาคใต้ ทั้งสอนแล้วยังต้องหลบระเบิดพวกเชี่ยเรียกพี่อีก
