เมื่อชีวิตจะไม่มีความหวานหลงเหลืออีกต่อไป...

ในชีวิตของแต่ละคนมักจะมีความทรงจำในวัยเด็กที่แตกต่างกัน และมักจะส่งอิทธิพลมาถึงชีวิตในปัจจุบัน ใครเลยจะเถียงได้ว่า ความผูกพันของคนในครอบครัวไม่ใช่สิ่งสำคัญที่จะทำให้เราละเลยชีวิตในปัจจุบันไปได้

ความทรงจำของเราไม่เคยหายไป...บางครั้งเราอาจหลงลืม แต่แน่นอนว่ามันยังคงอยู่และช่วยทำให้เราเดินในทางที่ควรจะเดินโดยที่บางครั้งเราอาจจะไม่รู้ตัว

ในวัยเด็ก เราจดจำอะไรพิเศษๆ ได้บ้าง?

วันเกิด...วันปีใหม่...วันคริสต์มาส..วันตรุษจีน คุณได้ของขวัญมากี่ชิ้นฦ ของขวัญที่คุณได้คืออะไร?...ตุ๊กตา รถบังคับ หุ่นยนต์ หนังสือการ์ตูน หนังสือทั่วไป จักรยาน เงิน หรือแม้กระทั่ง "ขนม"

ความทรงจำเรื่องของขวัญของคนเรา อาจไม่เหมือนกัน บางคนไม่ต้องดิ้นรน ไม่ต้องซื้อหา เดี๋ยวคนก็เอามาให้เราเอง ในขณะที่บางคนมีความฝัน มีความต้องการอยากได้ แต่ไม่รู้จะทำวิธีไหนที่จะให้ได้มา...จะให้เลือกวิธีลักเล็กขโมยน้อย ก็คงไม่ดี ไอ้ครั้นจะรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม..ก็คงล่วงเลยเวลาที่อยากได้พอดี

คุณจำขนมชิ้นแรกได้ไหม?

ขนมชิ้นแรกของแต่ละคน....ในวัยเยาว์นั้น แน่นอนว่า ใครๆ ก็ต้องดีใจแน่นอน แต่รูปร่างหน้าตามันเป็นอย่างไร บางคนอาจมีความทรงจำที่หอมหวาน...แต่มีขาวก็ต้องมีดำ บางคนอาจไม่ชอบความทรงจำอันขื่นขมบนความอ่อนหวานที่ต้องการนี้ก็ได้ เฉกเช่นในหนังเรื่อง Charlies and the Chocolate Factory....

อะไรคือมูลเหตุให้เราต้องพูดถึงของหวานอย่าง "ช็อกโกแลต" ใครๆ หลายคนบอกว่า ช็อกโกแลตให้ความหวานอย่างที่เด็กๆ หลายคนชอบ แต่ในขณะเดียวกัน ถ้าเราลิ้มรสแต่เพียงช็อกโกแลตมากเกินไป ความหวานทั้งหมดทั้งมวลจะแปรไปเป็นความขม ซึ่งนั่นจะทำให้เด็กๆ ได้รับรู้รสชาติอีกด้านหนึ่งของช็อกโกแลต ซึ่งจะทำให้เด็กๆ เข้าใจสิ่งที่มีอยู่รอบตัวว่า....ทุกสิ่งย่อมมีมากกว่า 1 ด้านเสมอ

อย่างที่ Willy Wonka กำลังทำ เค้าเป็นถึงเจ้าของโรงงานช็อกโกแลตที่ส่งออกและเป็นที่นิยมไปทั่วโลก เหตุที่เค้าสร้างโรงงานนี้ขึ้นมาก็เพราะในวัยเด็ก พ่อของ Wonka เป็นหมอฟันซึ่งแน่นอนว่าเป็นศัตรูกับของหวาน...ทำให้ Wonka ไม่ได้มีโอกาสจะลิ้มรสขนมหวานเลย และมักจะถูกผู้เป็นพ่อ นำขนมหวานที่ได้มาเทลงเตาผิงหมด

.......

แล้วใครละที่เป็นผู้ทำให้ Wonka หวนนึกถึงขนมหวานได้....?

Charlies เด็กน้อยผู้มีชีวิตในครอบครัวที่ยากจน...พ่อเป็นคนทำงานในโรงงานผลิตยาสีฟัน อยู่กับตายายปู่ย่า ฐานะไม่เอื้อให้เค้าได้ซื้อช็อกโกแลตที่เค้าโปรดปรานได้มากมาย การที่เค้าได้รับช็อกโกแลตเพียงแท่งละ 1ปี ในวันเกิด...ทำให้เค้าใฝ่ฝันเป็นอย่างมากว่าการได้กินช็อกโกแลตแท่งโปรดเป็นสิ่งที่เค้าต้องการมากที่สุดในชีวิตของเค้า

เมื่อวันนึงโชคชะตาพาเค้าให้ได้รับสิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น นั่นก็คือ การได้เป็น 1 ใน 5 คนที่โชคดีได้เข้าไปเยี่ยมชมโรงงานช็อกโกแลตของ Wonka ซึ่งแต่ละคนที่ได้รับการคัดเลือกนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นผู้มีอันจะกินก็ว่าได้ มีเพียง Charlies เท่านั้นที่ไม่มีฐานะคนเดียวเอง

.....

แล้วอีก 4 คนคือใครหรือ?

คนแรกก็คือ...ออกัสตั๊ส มาจากเยอรมนี

คนที่ 2 คือ เวรูก้า มาจากอังกฤษ ลูกสาวเจ้าของโรงงานถั่ว

คนที่ 3 คือ ไวโอเล็ต...มาจากอเมริกา ผู้ที่พกความมั่นใจกับหมากฝรั่งมาเสมอ

และคนที่ 4 คือ Mike TV ผู้ติดทีวีมากมาย

....................................

เมื่อทั้ง 5 คนมาเจอกัน...จินตนาการอันบรรเจิดในโรงงานช็อกโกแลตที่มี ความสวยงามของโรงงานช็อกโกแลตที่เด็กๆ ได้พบเห็นนั้น เป็นสิ่งที่เด็กทั้ง 5 คนมองแตกต่างกันไป จากความอยากรู้อยากเห็นธรรมดาของเด็กๆ จึงกลายเป็นความอยากได้...อยากมีที่จะครอบครองขนมหวานจึงบังเกิดขึ้น

................

กฎกติกาก็คือ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นจะได้ของรางวัลสุดพิเศษนี้ไป ของรางวัลที่ว่านี้คืออะไร Wonka เก็บเฉลยนี้ไว้สุดท้าย และใครกันแน่ที่จะเป็นผู้ได้ครอบครองของรางวัลที่ว่าพิเศษนั้นไป

จุดจบของแต่ละตัวละคร จบแบบแตกต่างกันไปจากความมีอันจะกินทั้งหลายของแต่ละคนทำให้เกิดความละโมบและอยากได้บังเกิดขึ้นแม้แต่ความตะกละ เอาแต่อยากกินของออกัสตัสก็มาจากการที่พ่อแม่ประเคนแต่ของกินให้ลูกโดยไม่แยกแยะว่าอะไรคือความมากเกินพอดี หรืออย่างไวโอเล็ตที่ได้รับความมั่นใจมาจากแม่ที่พยายามส่งเสริมลูกให้อยู่ในทุกเวทีเท่าที่จะทำได้ แม้กระทั่งเวทีการประกวดเคี้ยวหมากฝรั่ง ทำให้ไวโอเล็ตเป็นเด็กที่มีความมั่นใจเกินตัว และไม่สนใจคนรอบข้างนอกจากหมากฝรั่งที่เธอเคี้ยว และเวรูก้าที่ได้รับการประคบประหงมจากพ่อจนอยากได้อะไรก็ได้ตามต้องการและกลายเป็นเด็กที่เอาแต่ใจตัวเองไป ในขณะที่ไมค์ ก็อยู่กับทีวีจนติดทีวีงอมแงม แทนที่จะได้รับผลดีจากการดูทีวีกลับกลายเป็นวิเคราะห์และแยกแยะอะไรไม่เป็นเลย

คุณคิดว่าจุดจบของเด็กๆ ทั้ง 4 คนนี้เกิดจากอะไร?

หากใครได้ดู...ก็น่าจะได้คำตอบที่ไม่แตกต่างกันหรอก เด็กๆ ทั้งสี่ มีจุดจบจากพ่อแม่ของเค้าเอง และ Wonka เองก็รู้อยู่แก่ใจ ซึ่งนั่นก็ทำให้โรงงานช็อกโกแลตจากด้านที่สวยงามในมุมมองของผู้คน กลับกลายเป็นด้านอันขื่นขมที่พวกเด็กๆ ต้องเจอ ซึ่งคำตอบของด้านที่สวยงามหรือว่าขื่นขมนี้ Wonka เองก็รู้ดี...จากสิ่งที่เค้าเจอในวัยเด็กนั่นเอง...

มีเพียง Charlies คนเดียวที่ไม่เจอะเจอสิ่งเหล่านี้ เพราะอะไร เพราะความเป็นอยู่อันยากจนหรือ? หรือเพราะการที่เค้ามีครอบครัวอันอบอุ่นเพียงอย่างเดียว? คำตอบอยู่ที่การเลี้ยงดูของแต่ละครอบครัวต่างหาก เด็กๆ ทั้ง 4 ไม่ได้มาจากครอบครัวที่ขาดความอบอุ่นเลย แต่กลับเป็นคนที่ได้รับความอบอุ่นที่ "เกิน" ไปต่างหาก

ความ "ขาด" ในบางครั้ง....ก็ทำให้เกิดความ "พอดี"...ขึ้นได้อย่างประหลาด

หนังเรื่องนี้อาจไม่ได้ชวนให้คิดอะไรลึกซึ้งแฝงปรัชญาอะไรมากมายนัก เป็นหนังที่เข้าใจง่ายๆ ตามประสาความต้องการที่จะให้เด็กและผู้ใหญ่ได้ขบคิดร่วมกัน ว่าเราควรทำความทรงจำของเด็กให้สวยงาม พอกาลเวลาผ่านไป เมื่อเด็กๆ ได้หันมามองดู..จะพบว่าเป็นความทรงจำอันสุกสกาวและหอมหวานดั่งที่พวกเด็กๆ ต้องการ

สุดท้ายแล้วหนังเรื่องนี้จบเช่นไร...คงต้องไปหาดูกันเอาเอง คำตอบที่ได้อาจไม่ใช่แค่เรื่องของการเลี้ยงดูในครอบครัว...Sub-theme ที่คุณได้...อาจทำให้คุณร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว ฉันเองก็ไม่บอกหรอกว่าคืออะไร เอาเป็นว่า...อย่างน้อยๆ ก็ทำให้ฉันนึกถึงขนมชิ้นแรกที่เคยได้รับ และโอกาสที่จะลองลงมือทำในสิ่งที่ไม่เคยทำดูสักที....

ประโยคสุดท้ายของหนังเรื่องนี้ที่ฝากไว้ก็คือ

"Life had never been Sweeter...."

ชีวิตนี้ไม่มีทางจะหวานกว่านี้อีกแล้ว....(จริงหรือ?)

........

.................

----------------------------------------

Update....

วันนี้โปรแกรมเปลี่ยนไปนิหน่อย จากที่ตอนแรกจะต้องไปงานศพ กลับต้องอยู่กับเหย้าเฝ้ากับห้องแทน ทำนู่นนี่ไปเรื่อยๆ..ก็ดีได้เวลาหยุดพักผ่อนอันจริงจังสักที (แต่ไม่ดีตรงที่ทำให้ไม่ได้ไปสอนพิเศษเลยอ่ะจิ...เหอเหอ)

วันนี้..เนื่องจากไม่ได้ไปไหน เลยทำให้ได้ดูหนังอยู่กับห้องถึง 3 เรื่อง เป็นเรื่องไม่ได้ใหม่มากอะไรหรอก ก็คือเรื่อง A Bug's Life ...Monster Inc....Charlies and the Chocolate Factory 2 เรื่องแรกอ่ะ ดูจนบ่อยมาก เพราะชอบมากนั่นเอง แต่เรื่องหลังสุดนี่ ไม่เคยดูเลย มีแต่คนบอกว่าดี...แต่ไม่ได้บอกเหตุผลเพราะอยากให้ดูเอง ซึ่งดูแล้วก็ว่าสนุกดีนะ...

เอาเป็นว่าลองไปหาดูก็แล้วกันนะ....ใครดูแล้วก็ลองแลกเปลี่ยนความเห็นกันนะคะ

พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่...โอยาสึมินาซัยนะคะ ^^

.

.

มีฉัน - - ป้อม เกริกศักดิ์